چهارشنبه ۴ مارس ۲۰۰۹

نهێنی 5

به‌ره‌و مه‌رگ سه‌رده‌که‌وم
له‌ نیوه‌شه‌وی هاوینێکی بێده‌نگ و خاموشدا
به‌ره‌و بۆنی وه‌نه‌وشه‌یی درمێخه‌که‌کان ده‌خزێم
به‌ ئه‌ندێشه‌ی ئاودا تێده‌په‌ڕم
سێبه‌ره‌کانم له‌ خاکدا ده‌خوێنمه‌وه‌
پۆلێ مه‌لی که‌وه‌ڕه‌نگ به‌ دوایین هه‌ناسه‌مدا تێده‌په‌ڕن.
من هیچ کاتێ هاژه‌ی با م بیر نایه‌ته‌وه‌
هیچ کاتێ بارانی چاوه‌کانت چاوه‌کانم ته‌ڕ ناکات و
ئاواتی شانه‌ی ده‌سته‌کانت له‌ خه‌و خه‌به‌رم ناکاته‌وه‌
ته‌نیا ده‌نگێکی ئاشق له‌ کۆڵانێکی ته‌ریکدا
کچه‌ شینپۆشه‌که‌ی ئاویه‌ر بانگ ئه‌کا:
"کاڵێ بۆ خاتر به‌رزی ئاویه‌ر
له‌ تۆی په‌نجه‌ره‌ سه‌ر بێرانه‌ ده‌ر
ئه‌گه‌ر خه‌فتگی،ئه‌گه‌ر هه‌ی بێدار
بژنه‌وه‌ ناڵه‌ی منی ده‌رده‌ دار"

نهێنی 4


خه‌می چاوه‌کانمت به‌ ده‌سته‌کانت داپۆشی
له‌ نێو خوێنی ئه‌شقمدا هه‌ناسه‌م ده‌دا و
تاریکیی..تاریکییم
به‌ره‌و تۆ ده‌پێوا.
خودابانگمی کرد
ملێ مێخه‌ک به‌ند و باوه‌شێ ئه‌تڵه‌سیی
ڕژانده‌ داوێنم
ئێواره‌یه‌کی بێ ئۆقره‌ی
به‌ قه‌د باڵای ئاسمان
له‌ تاسه‌ وه‌نه‌وشه‌ییه‌کان داتاشی و
منی له‌ ده‌نگی گریانی خۆیدا چاند.

نهێنی 3

قژی که‌وه‌ی ئێواره‌کانم شآنه‌ دکه‌م
چه‌پکێ گوڵی دڵته‌نگی له‌ سه‌ر لێواری دلم داده‌نێم
ئاوێته‌ی په‌ره‌سێلکه‌ بێ ئۆقره‌کانی جیهان ده‌بم
به‌ره‌و شوێنی نادیاری چاوه‌کانت کۆچ ده‌که‌م
ساتێ گوێ ده‌ده‌مه‌ بوغزی چاوه‌کانت و
ده‌م به‌ په‌رییه‌کی ئه‌فسانه‌یی
له‌شم له‌ ئاوه‌ و به‌ره‌و تۆ ده‌خزێم
تا سێبه‌ری ئاورینی تۆم تێبکه‌وێ.
لێت ده‌مرم و
ده‌بم به‌و په‌ره‌سێلکه‌یه‌ی به‌ره‌و ئاسان ده‌فڕێ و
ئێواران به‌ چریکه‌یه‌ک زه‌رد، ده‌تخوێنمه‌وه‌.

نهێنی 2

تۆ چناری دڵته‌نگی و
من قومرییه‌کی وه‌یلان
به‌سه‌ر شانی با وه‌ سه‌فه‌ر ده‌که‌م و
چاره‌نووسی..... ده‌نووسمه‌وه‌.

نهێنی 1


شکۆفه‌ی شه‌رمه‌کانت
له‌ لاشه‌ی گیانمدا وه‌راند
بووم به‌ میهره‌ گیا و
ده‌نگی مه‌یلی گه‌ڵای ده‌ست و هه‌ناسه‌کانی تۆم ده‌بیست.
شکۆفه‌ی شه‌رمه‌کانم
به‌سه‌رتا داباری
من بووم به‌ هه‌ناسه‌ی زه‌مین و گریام
تۆش بوویت به‌ باوه‌شی ئاسمان
شانه‌ی یه‌که‌مین شه‌وی بووکێنیت
به‌ قژه‌کانمدا هێنا.

شنبه ۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۹




چه‌ وقت تنگی است
روی تنه‌ی درختان درنگ کرده است یا نه‌ ؟
حتی برای اینکه‌ از پشت درختها دست بکشم
و ببینم سایه‌ی‌ تو
یا پاشنه‌ی صدایت
به‌ سمت چشمهایم چرخیده است.
به‌ گریزیافتن تو
به‌ هرلبخندی دقیق میشوم
شاید خطوط لبان تو به‌ کسی بخشیده شده‌ باشد.
شاید این کسی که‌ در عمق دلم آه میکشد
تو ‌‌‌هستی
که‌ دلشوره‌هایم را بر نمی تابی.
فروشدن به‌ سحرگاه‌ این دشت خواب زده‌
و میل سرنهادن
بر دستان درشت و زمخت تو
آنگونه‌ که‌ رازهایم را قیچی بزنم.
و به‌ خواب بروم
چون نیلوفری بر سطح بلورین آه‌های جهان.