صورت نیاموخته‌

جسم بلورین خوابهای من
روزی بارانی به‌ سیمای نکوهیده‌ی خاک بخشیده‌ میشود
ونگرانی تو را بارانهای پاییزی
خواهد شست
صدائی در واحه‌های زمانی نور گسترش میابد .
و جهان تسلیم خطره‌ای گنگ خواهد شد .
زآن پس ستارگان مرا میزیند .
وتو در حواشی زمین به‌ باد دانه‌ میدهی
تا صورت نیاموخته‌ی مرا از ضمیر خاک
با خود بگذراند و حک شود .